Nu de balboekjes weer zijn weggestopt en de Steelse blikken elkaar niet langer ontmoeten in het gras (u had er moeten bij zijn), willen wij de aanwezigen graag vragen de facturen door te sturen, zodat wij kunnen overgaan tot het delen der kosten.

U bent alvast uitgenodigd op de vierde editie, ergens in de zwoele zomer van 2012.

Uw AB-Comité-dat-nu-weer-even-gaat-winterslapen.

Betere foto's volgen...

Gearchiveerd onder:Achterkleintjesbal ]]> http://sleidingedorp.wordpress.com/2011/09/05/traditie/feed/ 0 eva AB-3 http://sleidingedorp.wordpress.com/2011/09/03/officiele-opening-achterkleintjesbal-iii/ http://sleidingedorp.wordpress.com/2011/09/03/officiele-opening-achterkleintjesbal-iii/#comments Sat, 03 Sep 2011 11:50:53 +0000 eva http://sleidingedorp.wordpress.com/?p=310 ]]> Morgenmiddag om 14u30!

De Weergoden zijn ons gunstig gezind dus het Derde Achterkleintjesbal gaat door zoals gepland op zondag 4 september, vanaf 14u30.
(u mag steeds wat vroeger komen om een helpende hand uit te steken)

We beginnen de dans klassiek met koffie, thee, taart uit Sleidingedorp en ijsjes, en gaan vervolgens verder op z’n Mexicaans met taco’s en groentjes.

De officiële gastenlijst is nu afgesloten, maar u kan nog steeds een mailtje naar het Comité sturen, indien u alsnog graag van de partij zou zijn.
Wij zullen dan een stemmingsronde houden en u vervolgens op de hoogte brengen.

Vergeet uw dansboekjes niet!

Een goedgehumeurd AB-Comité.

Hiermede wensen wij de gehele Steelse Stam gerust te stellen, en te bevestigen dat tante Chris en haar kleinkinderkroost werden geëvacueerd naar de gemeenteschool en daar van een warme maaltijd zouden voorzien worden, dat ome Leo zijn televisieuurtje kon gaan verder zetten bij de oude tuinman (die niet in de evacuatiezone vertoeft), dat tante Jenny en tante Rozie op stap waren naar Nieuwvliet en Vlissingen en indien nodig daar kunnen overnachten. Emmy, Carl, Raf en Catherine zouden aan het werk geweest zijn in respectievelijk Gent of Brussel. De enigen van wie wij nog geen update ontvingen zijn tante Greta en nonkel Pascal, en zij mogen dan ook de rest van de familie geruststellen via deze blog.

Een bom onder de sokkel van Leo Steel senior. Decennia lang.
Een welgemeende dank aan de pientere ambtenaar die hem jaren geleden naar de Weststraat verhuisde.

Meer info volgt.

In geval van aanvaardbaar Belgisch zomerweer, zal het Bal openen om 14u30 in het Vermassen-moeras.

In’challah.

• Sorry: voor het kroost uit Chili, maar wij hopen dat wij hen in een andere Sleinse tuin zullen treffen, wat later in de zomer.
• Voor de noeste zelfstandigen: het kroost is al eerder welkom, en u kunt aanschuiven na de arbeid.
• Bij regen annuleren we, kou is geen bezwaar.
• Locatie: Vermassen-moeras (zeker, zeker, Em? We kunnen nog alternatieven voorstellen??)
• Eetformule: BBQ en iedereen brengt groenten en/of dessert mee (verdeling later te bepalen). Een oplossing voor het ijsjes-probleem moet nog bedacht worden.
• Kosten: worden na het AB berekend en verdeeld onder de aanwezigen (inclusief de factuur van Leon zijn papa van het Achterkleintjesbal II die per abuis blijven liggen is). In tegenstelling tot eerdere jaren betalen dit jaar ook de aanwezige oma’s en opa’s mee.
• Verstrooiiing: ideeën ter verstrooiing van het aanwezige Achterkleintjesgrut zijn welkom tot één week voor het Bal.

DOET U MEE? Laat het ons weten!
HEBT U NOG SUGGESTIES? Vertel het ons!
HEBT U ALTERNATIEVE IDEEEN? Wij zullen zien of die de reactieknop-test doorstaan!

Groet
Uw Comité-dat-weer-in-form-is (het werd tijd)

Het doet me er wel aan denken dat we zo langzamerhand wel eens aan ons Achterkleintjesbal III mogen beginnen denken. Er zijn twee nieuwe Achterkleintjes en één Steelse foetus die we dringend moeten gaan inwijden.

Wie doet mee?

Dag Witte Oma., eeuwig kloppend hart van onze grote familie.
Dag tante Paula, laatste van de oudste generatie Steels.

Het Achterkleintjesbal van 2011 zal in jullie ere zijn.

Dat weldadige gevoel keerde weer, vorige zaterdag, in de promotiezaal van mijn universiteit, tijdens het afscheidscollege van Carlos Steel. Filosoof. Kenner van Plato en Aristoteles. Het verleden troost. Als de Chinezen niet binnenvallen, wordt Latijn de voertaal van het onafhankelijke Vlaanderen. Maar Grieks graaft dieper. Overstijgt het wapengekletter van Julius Caesar. Koestert de gedachte, zelfs als die de militaire overwinning kost. Vae victis? Wee de winnaars.

Met emeritaat gaan valt Carlos Steel zwaar, hoor ik overal. Toch voelde ik zaterdag even de neiging om hetzelfde te doen, op voorwaarde dat ik ook in staat zou zijn om zo’n prachtig afscheidscollege te geven. Professoren in toga schrijden de zaal binnen. In zwart gehuld lijken ze op elkaar, de blik sereen, de onderlinge vetes afgezwakt. Alleen de dunne lijn die de toga omzoomt verschilt per faculteit. Geel voor filosofen. Blauw voor ingenieurs. Rood voor kerkjuristen. De gelijkenis is groter dan het verschil, maar het is het verschil dat opvalt. Dat is zo voor professoren, maar het geldt voor alle mensen.

Als je afscheid neemt als hoogleraar zijn er twee mogelijkheden. Ofwel behandel je een onderwerp. Dan beoefen je wetenschap. Ofwel spreek je over jezelf. Dan ben je wetenschap geworden. Dat laatste hoort eigenlijk niet, en is dus noodzakelijk. Dat weet Carlos Steel maar al te goed. Daarom spreekt hij over de levenskeuze die ieder mens moet maken. Dus denken we bij het luisteren aan onszelf: voor mannen is dat routine, voor vrouwen bevrijding. En natuurlijk denken we ook aan Carlos. Hoe hij koos, en werd gekozen.

Want kiezen wij wel? En kiezen wij bewust? Een mens kiest wanneer hij dat niet doet. Wanneer hij het onmogelijke nastreeft en wat binnen handbereik ligt met droge ogen laat schieten. Zo besloot de seminarist Carlos Steel in 1968, na een jarenlange opleiding, om geen priester te worden. Daarom werd hij wat hij altijd al was, filosoof. Zelfs een baan als hoogleraar in de wijsbegeerte kon niet verhinderen dat hij bleef nadenken.

Ik luister en mijmer. Het bad. Het welbehagen. Plotseling hoor ik Carlos een vraag stellen. ‘Zouden wij, als wij konden herbeginnen, ons leven overdoen, tot in de kleinste details, triomfen even goed als mislukkingen, grauwheid niet minder dan schittering?’ Dit is het soort vraag waarop mensen angstig ja roepen. Heel snel ook. Natuurlijk willen ze hun leven meteen overdoen. Want anders lijken ze te bekennen dat het is mislukt. En dat mag niet. Misschien is dat wel de reden waarom zoveel mensen tot zelfdoding overgaan: voor de mislukking bestaat in onze samenleving geen veilige haven. Carlos, verneem ik ondertussen, wil zijn leven niet overdoen. Hij kan zich die luxe veroorloven. Hij mislukte niet.

Er is, bedenk ik plots, nog een andere reden om geen twee keer voor hetzelfde leven te kiezen. Kennen we onszelf? Beseffen we voldoende welk leven we eigenlijk hebben geleid? Soms lopen we iemand tegen het lijf die we bijna vergeten waren, iemand uit onze verre jeugd. En hij overvalt ons met warme verhalen over een gemeenschappelijk verleden. Maar er zijn ook mensen met wie we jarenlang hebben samengewerkt, van wie we dachten dat ze onze vrienden waren, en die wanneer de professionele relatie is afgelopen volledig uit ons leven verdwijnen. Vriendschap is meer dan vriendelijkheid. We mogen ons zelf, onze gevoelens, en die van anderen niet overschatten.

Ondertussen besluit Carlos Steel zijn redevoering. Hij doet dat met een overrompelend citaat van Friedrich Nietzsche. Niet de Nietzsche die God dood verklaart of het noodlot lijkt te beminnen. Nietzsche kan ook romantisch zijn, mystieke trekjes vertonen. Hij heeft gelukkig niet de plicht om trouw te zijn aan het beeld dat latere generaties van hem hebben gemaakt: ‘Als onze ziel, al was het maar één keer, van geluk heeft getrild en geklonken, als een snaar, dan is toch heel de eeuwigheid nodig geweest om dat unieke ogenblik mogelijk te maken – en heel de eeuwigheid wordt in dit ene ogenblik van ons ja zeggen goed bevonden, verlost, beaamd.’

Knal. Wat een citaat. Wat een besluit. Dan valt het doek. Daarna komt de receptie.

Wij heffen het glas op onze levens. Hun onvolkomenheid deert ons niet langer.

Rik Torfs is professor kerkelijk recht en senator voor CD&V. Zijn column verschijnt elke donderdag.